We begonnen met kijken naar wat we voor handen hadden. Letterlijk. Materialen uit het Experiment Oude Westen vormden het vertrekpunt. Samen liepen we over het plein en onder de metro door. Waar blijf je staan, waar loop je door?
Het ging in gesprekken niet alleen over inrichting, maar ook over betrokkenheid. Hoe maak je een plek waar bewoners zich toe verhouden, en waar ze mee kunnen denken over wat hier later moet gebeuren?
Onder de metro ontstond een gebruiksruimte. Door functies toe te voegen, zoals buitenfitness, werd het een plek waar mensen komen en blijven. Daarmee werden de twee pleindelen weer aan elkaar geknoopt. Niet met één groot gebaar, maar door dagelijks gebruik.
Aan beide kanten van het plein en onder de metro staan informatiezuilen. Ze houden bewoners op de hoogte en nodigen uit om mee te denken over de toekomst van het plein. De gele vlonders, bloembakken en zitelementen zijn allemaal hergebruikt en opgeknapt materiaal. Dat verleden blijft zichtbaar.





