Onderweg ontstond ook het idee om de vlonder niet als één vlak te maken, maar in verschillende hoogtes en richtingen. Dat gaf lucht, speelsheid, en maakte het makkelijker om intieme en open plekken af te wisselen.

Het paviljoen opent zich nu vanzelf naar de zon en het water. Binnen, buiten en half-buiten lopen als een soort zachte overgang in elkaar over, met de lange eettafel als rustige as. De verlaagde zithoek met vuurplaats voelt door het riet en groen in de rugleuning als een kleine kuil waar je beschut tot rust komt.