De zichtlijnen, de ritmiek van de kolommen, het licht dat door de glazen gevels binnenvalt. De vraag was niet hoe we de ruimte konden opdelen, maar hoe we haar konden gebruiken zonder haar dicht te zetten. We zochten naar een manier waarop meerdere huurders hier een plek konden vinden, terwijl het gevoel van één grote ruimte overeind bleef.
In plaats van vaste wanden kozen we voor losse, modulaire werkunits van drie bij drie meter. Ze staan vrij in de ruimte, soms gekoppeld, soms licht verschoven. Daardoor blijven de zichtlijnen intact en kan de indeling meebewegen met de vraag. Wanden kunnen worden toegevoegd of juist weggehaald, zodat kleine werkplekken kunnen groeien tot grotere ruimtes, zonder het gebouw aan te tasten.
Omdat de ruimte vooral bestaat uit beton, glas en staal, voegden we bewust zachtere materialen toe. Tussen de werkunits is plek voor grote tafels waar mensen elkaar ontmoeten, en voor kleinere zitjes waar je even apart kunt praten. Aan het begin van de ruimte ligt een pantry, gemaakt van gele tegels die ook in de Van Nelle Fabriek terug te vinden zijn, gecombineerd met eikenhout. Aan het eind is een pitch area met tribune, voor presentaties, lezingen of een kop koffie samen. Grote groene planten verbinden alles tot één geheel. Hoe deze plekken in de praktijk gebruikt worden, zal zich met de tijd verder vormen, samen met de mensen die hier werken.

Fotografie:
Marjon Lukje








