Vanaf het begin werkten we nauw samen met de gemeente en doken we in het bestaande onderzoek. Daaruit bleek hoe hard de wijk behoefte had aan rust, lucht en ruimte om gewoon veilig te bewegen. Het Kruisplein en Eendrachtsplein waren twee van die knooppunten waar alles—tram, auto, fiets, voetganger—langs en door elkaar bewoog.
Samen met het team zijn we de plekken gaan bezoeken om te voelen wat er nodig was. Tijdelijkheid werd de basis: alles moest stevig genoeg zijn voor dagelijks gebruik, maar ook weer eenvoudig weg te halen. En bovenal moest het uitnodigen tot lopen, fietsen, wachten, zitten: kortom, verblijven. We hebben gekeken: waar stroomt het nu? Waar stokt het? Waar kunnen we rust maken?
"Van plek voor druk verkeer naar plek voor mensen"
Uiteindelijk veranderden de twee verkeerspleinen in een landschap van 1400 m² dat volledig is ingericht op de menselijke maat. Gele organische vlonders leidden voetgangers en fietsers als vanzelf over de pleinen. Tussen de zitplekken, graspockets en kleine bloemrijke heuvels ontstonden plekken waar mensen even konden landen. De gele zebrapaden en opvallende vormen trokken je letterlijk uit de oude situatie; je voelde meteen dat je hier als mens welkom was.
Het extra groen gaf lucht: letterlijk en figuurlijk. Met minder verkeer werd de sfeer zachter en de lucht schoner. Naast het ontwerp werkten we samen met tekstontwerpers MWah en de gemeente aan een communicatielaag die op de objecten en elders in de stad opdook. Zo vertelde het experiment zichzelf aan iedereen die erlangs kwam.

Fotografie:
Thijs van Luijk









